Termy, sześć szkół porównanych

Skąd pochodzi każda tablica

Nie « tradycja »: nazwisko, dzieło, i zastrzeżenie tam, gdzie jest. Tablica referencyjna, która nie mówi, od kogo ma swoje liczby, prosi, by wierzyć jej na słowo.

Termy egipskie Używana przez stronę

Najstarsza tablica i zdecydowanie najczęściej stosowana: sześciu autorów, cztery języki i jedenaście wieków przekazuje ją identyczną, od greckiej Aleksandrii po hebrajską Prowansję.

Świadkowie: Vettius Valens, Firmicus Maternus, Abu Ma'shar, Alcabitius, Al-Biruni, Ibn Ezra

Żadna edycja nie jest sama w sobie miarodajna: to zgodność greki, łaciny, arabskiego i hebrajskiego stanowi źródło.

To tablica, której używa strona, i warta jest dwa punkty godności istotnej w każdym horoskopie. Trafia dokładnie w lata planetarne, co jest kontrolą zaproponowaną przez samą tradycję.

Ptolemeusz, edycja krytyczna

Ptolemeusz twierdzi, że odnalazł stary i zniszczony rękopis, i publikuje swoją tablicę przeciw tablicy Egipcjan. Robbins ustala jej tekst w 1940 roku na podstawie rękopisu watykańskiego, przed zwyczajowymi poprawkami renesansu.

Świadkowie: Claudius Ptolemaeus

Źródło: Tetrabiblos I.20 (Robbins, Loeb 1940), Vaticanus graecus 1453

Z dwóch odczytów Ptolemeusza to jedyny, który trafia w lata planetarne, to znaczy w samą właściwość, którą Ptolemeusz przypisuje swojemu rękopisowi. Argument tekstowy równie mocny jak arytmetyczny.

Ptolemeusz, wulgata Lilly'ego

Tablica, którą Lilly drukuje w 1647 roku za Cardanem i Junctinusem, i ta, którą większość programów dziś zawiera pod etykietą « termy Ptolemeusza ».

Świadkowie: William Lilly, Hieronymus Cardanus, Franciscus Junctinus

Źródło: Christian Astrology (Lilly, 1647), p. 104

Siedem granic oddziela ją od edycji krytycznej, na siedmiu znakach, czyli sześćdziesiąt sześć stopni niezgody. I chybia lata planetarne o jeden stopień: Jowisz 80 zamiast 79, Mars 65 zamiast 66. Dość mało, by przejść cztery wieki niezauważoną, dość, by zmienić władcę termy.

Hefajstion z Teb Transkrypcja do sprawdzenia

Najstarszy niezależny świadek po Ptolemeuszu, w piątym wieku, i gałąź, którą termy przechodzą do astrologii arabskiej.

Świadkowie: Hephaestio Thebanus

Źródło: Apotelesmatika I.1 (ed. Pingree)

Zebrana z reprodukcji edycji krytycznej Pingree'go, a nie z samej edycji: to jedyna tablica na tej stronie, której transkrypcja nie ma żadnej kontroli zewnętrznej, ponieważ również nie trafia w lata planetarne. Mówimy to raczej, niż podawać ją na równi z pozostałymi.

Chaldejczycy, dzienni Narodziny za dnia

Tutaj Ptolemeusz podaje regułę, a nie tablicę: szerokości zawsze 8, 7, 6, 5 i 4 stopnie, pierwsza terma dla władcy triplicytetu znaku, potem posuwa się od triplicytetu do triplicytetu.

Świadkowie: Claudius Ptolemaeus

Źródło: Tetrabiblos I.21 (Robbins, Loeb 1940)

Ta tablica nie jest przepisana, jest zrekonstruowana z reguły. Kontrola jest piękna: sumy, które z niej wychodzą, to dokładnie te, które Ptolemeusz podaje greckimi cyframi w tym samym rozdziale.

Chaldejczycy, nocni Narodziny w nocy

Ta sama reguła, z Saturnem i Merkurym zamienionymi wszędzie, gdzie oba się pojawiają: triplicytet powietrza ma dwóch władców, a który idzie pierwszy, zależy od sekty.

Świadkowie: Claudius Ptolemaeus

Źródło: Tetrabiblos I.21 (Robbins, Loeb 1940)

Cała różnica między dwiema tablicami chaldejskimi tkwi w tej zamianie, i wystarcza ona, by zamienić ich dwie sumy, 78 i 66, nie ruszając trzech pozostałych.

Co z tym robimy

Używamy term egipskich, i używamy ich wszędzie: warte są dwa punkty godności istotnej w obliczeniu, które waży każdą planetę twojego horoskopu, i wchodzą do almutena. To nie jest wybór z wygody. To tablica, co do której zgadza się sześciu autorów z czterech języków, jedyna, która w obrębie własnej tradycji nigdy nie miała konkurencyjnej wersji, i trafia w lata planetarne.

Nie oferujemy przełączenia na inną szkołę. Te same narodziny dałyby wtedy dwa horoskopy, a ty nie miałbyś żadnego sposobu, by rozstrzygnąć: byłoby to podsunięcie ci sporu uczonych przebranego za ustawienie. Wybór jest dokonany, jest tu zapisany, a ta strona daje ci czym go zakwestionować.

Tam, gdzie źródła się różnią, mówimy to, zamiast rozstrzygać w milczeniu. Dwie tablice « Ptolemeusza » to najwyraźniejszy przypadek: większość programów zawiera tablicę Lilly'ego, nie wiedząc, że istnieje inna, bliższa rękopisowi, i że to ta druga przechodzi kontrolę, którą proponuje sam Ptolemeusz.

Nazwiska autorów i odniesienia do edycji pozostają niezmienione we wszystkich językach strony: to nazwy własne i cytaty bibliograficzne, a używane skróty są z tego właśnie powodu łacińskie. « Claudius Ptolemaeus » czyta się wszędzie; « Ptolémée » na stronie niemieckiej byłoby niedbalstwem.

System, którego ta strona nie pokazuje

Vettius Valens opisuje w swojej Anthologii siódmy podział: siedem term na znak zamiast pięciu, wliczając światła, o szerokościach równych liczbie godności każdego ciała niebieskiego (Słońce 3, Księżyc 4, Saturn 4, Merkury 4, Jowisz 5, Mars 5, Wenus 5, razem 30). Nie mieści się w siatce o pięciu kolumnach, a przede wszystkim Valens nigdzie go nie używa: we własnych przykładach stosuje termy egipskie. Udokumentowany wariant teoretyczny więc, a nie szkoła w użyciu. Przytaczamy go tutaj, zamiast wpuszczać do tablicy, gdzie uchodziłby za jeszcze jedną naprawdę praktykowaną szkołę.