Domy Alcabitiusa

Tam, gdzie źródła się różnią

System nosi jego imię, nie zawdzięcza mu swojego wynalazku. Al-Qabisi używa go i opisuje dość dokładnie, by schyłek średniowiecza przypisał mu go, ale najstarsze jasne obliczenie czyta się w horoskopie przypisywanym Rhetoriusowi, który źródła datują na piąty, szósty lub siódmy wiek, zależnie od tego, które się otworzy. Nie rozstrzygamy: piszemy piąty-siódmy wiek, i mówimy dlaczego.

Często spotyka się opis, który prowadzi kręgi domów przez północny i południowy punkt horyzontu. Opisuje on Regiomontana, i jest tu geometrycznie niemożliwy: kręgi Alcabitiusa przechodzą przez bieguny niebieskie. Różnica nie jest słowna, zmienia kuspidy, ponieważ rozstrzyga, czy szuka się punktu, którego rektascensja równa się podziałowi, czy tego, którego ascensja ukośna jej się równa.

Łacińska nazwa się chwieje: Alcabitius, Alchabitius, czasem Alkabitius, a włoski italianizuje go na Alcabizio. Piszemy Alcabitius, formę, którą zachowują Swiss Ephemeris, tablice domów i encyklopedie; włoski trzyma się swojej, aż po adres tej strony.

Powyżej około 66,57° Medium Coeli przechodzi pod horyzont, a kwadrant do podziału przekroczyłby pół obrotu. Potrzebna jest wtedy konwencja, a źródła się nie zgadzają. Bierzemy Ascendent w jego punkcie przeciwległym, co robi Swiss Ephemeris i co już robimy dla Porfiriusza, a strona sygnalizuje ci to, gdy przypadek się pojawia, zamiast załatwiać go w milczeniu.

Co z tym robimy

Nic, i to rozmyślnie. Nasze horoskopy są obliczane w Placidusie, z Porfiriuszem w zastępstwie za kołem podbiegunowym, a ta strona niczego nie zmienia w tym, co jest ci dostarczane. Zmiana szkoły przesunęłaby kuspidy już napisanych odczytów, i sprawiłaby, że cały nasz korpus interpretacyjny mówiłby o kwadrantach, które nie byłyby już jego. Ta tablica jest tu po to, by ją konsultować, a nie by ją ukradkiem stosować.

Dlaczego mimo to zasługuje na swoje miejsce: to podział czasu, odczytywany na równiku niebieskim, i to jednostka, w której liczy się dyrekcje prymarne, silnik predykcyjny astrologii średniowiecznej. Ponieważ kuspidy i dyrekcje mierzy się obie w rektascensji, kierowanie planety do kuspidy zachowuje sens arytmetyczny. To zbliżenie jest naszym odczytem, a nie cytatem, i sygnalizujemy to jako takie. J. D. North uważał ją między 500 a 1500 rokiem za tak powszechną, że nazywał ją po prostu metodą standardową (Horoscopes and History, Warburg Institute, 1986).

Kuspidy, które tu czytasz, nie pochodzą z przepisanej tablicy: wychodzą z kodu obliczającego horoskopy strony, odpytanego cztery razy. Przy obliczeniu wychodzącym od danego ARMC nasze wartości odnajdują opublikowane obliczenie z dokładnością do trzech milionowych sekundy łuku. Przy obliczeniu wychodzącym od daty łańcuch czasu kosztuje kilka setnych sekundy łuku, wspólnych Placidusowi jak i Alcabitiusowi: dlatego strona pokazuje tam tylko cztery miejsca po przecinku.