Symbole i notacja

Tablica glifów astrologicznych

Czternaście ciał niebieskich, dwanaście znaków, jedenaście aspektów. Każdy rysunek przerysowany na rozmiar, jaki chcesz, i dla każdego to, co naprawdę wiadomo o jego pochodzeniu.

Glif astrologiczny jest skrótem, nie obrazem. Większość tych, które tu czytasz, to ściągnięte litery greckie, zużyte przez piętnaście wieków przepisywania rękopisów, a potem utrwalone przez druk. Kilka ma autora i datę. Jeden jedyny, glif Chirona, ma mniej niż pięćdziesiąt lat.

Ta strona służy dwóm celom. Pierwszy jest praktyczny: każdy glif to rysunek wektorowy, ani czcionka, ani obraz, i możesz go zabrać takim, jaki jest. Drugi to selekcja: o pochodzeniu tych symboli krąży więcej folkloru niż wiedzy, i rozdzielamy tu trzy reżimy: to, co poświadczone, to, co przypuszczane, to, co fałszywe.

Rysunki wykonane na podstawie referencyjnego zestawu glifów Unicode, który sama norma uznaje za niewiążący. Źródła historyczne są wymienione wiersz po wierszu niżej. Biblioteka →

Pracownia

Wybierz rozmiar: strona przerysowuje trzydzieści siedem rysunków, nie powiększa ich. Uzyskany adres udostępnia się takim, jaki jest, a cała plansza działa bez JavaScriptu.

Czternaście ciał niebieskich

Siedem tradycyjnych, trzy nowoczesne, dwa węzły księżycowe, Chiron i Lilith. To dokładnie te, które nasze koła potrafią umieścić: cztery wielkie planetoidy wchodzą wprawdzie do horoskopu, ale nie mają tu rysunku.

Dwanaście znaków

Formy, których używamy, to formy powszechnego użytku. Kilka krążyło inaczej, a druk piętnastego wieku daje ich rozpoznawalne warianty: mówi się o tym niżej, wraz z dokładną kartą.

Jedenaście aspektów

Dziewięć ma glif, dwa nie mają. Półsekstyl i kwinkunks są swoim dokładnym lustrzanym odbiciem, głową do nóg: trzydzieści stopni i sto pięćdziesiąt odpowiadają sobie, a sparowanie jest zamierzone.

Jedenaście aspektów
Glif	Aspekt	Kąt	Orbis tranzytów	Unicode	Pochodzenie aspektu
	Koniunkcja Główny	0°	8°	U+260C CONJUNCTION	Tradycja ptolemejska
	Półsekstyl Poboczny	30°	1,5°	U+26BA SEMISEXTILE	Bez ustalonego przypisania
	Półkwadratura Poboczny	45°	2°	U+2220 ANGLE ^*	Bez ustalonego przypisania
	Sekstyl Główny	60°	6°	U+26B9 SEXTILE	Tradycja ptolemejska
Q	Kwintyl Poboczny	72°	1,5°	brak punktu kodowego	Kepler, 1619
	Kwadratura Główny	90°	8°	U+25A1 WHITE SQUARE ^*	Tradycja ptolemejska
	Trygon Główny	120°	8°	U+25B3 WHITE UP-POINTING TRIANGLE ^*	Tradycja ptolemejska
	Półtorakwadratura Poboczny	135°	2°	U+26BC SESQUIQUADRATE	Kepler, 1619
bQ	Bikwintyl Poboczny	144°	1,5°	brak punktu kodowego	Kepler, 1619
	Kwinkunks Poboczny	150°	3°	U+26BB QUINCUNX	Bez ustalonego przypisania
	Opozycja Główny	180°	8°	U+260D OPPOSITION	Tradycja ptolemejska

Kwintyl i bikwintyl nie mają glifu. Pisze się literę Q, oraz bQ lub Q², i Unicode sam to odnotowuje. Jedyne zakodowane znaki kwintyla to warianty wyraźnie rosyjskie, włączone do normy w 2018 roku. Wolimy to powiedzieć, niż wymyślać rysunek i potem go nauczać.

* Trzy glify zapożyczają ogólną formę, i pokazuje to ich nazwa znaku: U+2220 to matematyczny znak ANGLE, U+25A1 biały kwadrat, U+25B3 biały trójkąt wierzchołkiem do góry. Przypadek półkwadratury zasługuje na wyraźne powiedzenie: żaden punkt kodowy nie jest jej poświęcony, Unicode jedynie oznacza U+2220 jako używany w kontekście astrologicznym dla tego aspektu.

Glify półsekstyla, sekstyla, kwinkunksu i półtorakwadratury weszły do Unicode dopiero w wersji 5.1, w 2008 roku. To fakt o kodowaniu komputerowym, nie o wieku symboli: sekstyl jest znacznie starszy niż 2008. Dla pozostałych wersja wejścia nie została sprawdzona, a tablica woli milczeć, niż pokazywać myślnik, który czytano by jako « niezakodowany ».

Pokazywany orbis to orbis tranzytów, synastrii i kosmogramu złożonego. Twój horoskop urodzeniowy nie używa tych liczb: dodaje połowy orbisów dwóch obecnych ciał, co daje dwanaście stopni Słońcu i Księżycowi, a pięć Uranowi i Plutonowi. Opublikowanie tu jednej liczby bez uprzedzenia zapowiadałoby ci wartość, której twój własny odczyt nie używa.

Datować aspekt, datować glif

Dwie rzeczy są nieustannie mylone. Pięć aspektów ptolemejskich, koniunkcja, sekstyl, kwadratura, trygon, opozycja, jest dawnych jako pojęcia. Ich glify natomiast nie mają żadnego dającego się datować pierwszego poświadczenia, które badania zdołałyby ustalić. Nigdy więc nie napiszemy, że taki czy inny symbol sięga Ptolemeusza: nikt tego nie wykazał.

Kwintyl, bikwintyl i półtorakwadratura pochodzą od Keplera, wywiedzione z pięciokąta, dziesięciokąta i ośmiokąta. Pojawiają się w Harmonices mundi (Linz, 1619), księga IV, a pracował nad nimi już w swoim liście do Davida Fabriciusa z 1 października 1602 roku. (Linde i Greenbaum, « Kepler on Aspects, 1602 », Culture and Cosmos 14, 2010.)

Półkwadratura jest często od razu przypisywana Keplerowi, ponieważ ośmiokąt daje również czterdzieści pięć stopni. My tego nie robimy: źródło wymienia kwintyl, bikwintyl i półtorakwadraturę, i nic więcej. W tym wierszu tablica mówi « bez ustalonego przypisania », co znaczy, że nie wiadomo, a nie że aspekt byłby niedawny.

Co jest udokumentowane, a co nie

Jedna reguła czytania oszczędza ci tu większości ryzyka: wielkie źródła popularne, encyklopedie internetowe i strony agencji kosmicznych, są wiarygodne co do tego, który symbol jest dziś używany, i mało wiarygodne co do tego, skąd pochodzi. Trzymanie tych dwóch ról osobno wystarcza. Oto więc trzy odrębne reżimy, ze źródłem obok.

Poświadczone

Nazwisko, dzieło, data. To, co następuje, daje się sprawdzić.

Jowisz i Saturn to litery greckie

Glif Jowisza pochodzi od zety z kreską skrótu, dla Zeusa. Jan Kamateros pokazuje go jeszcze jako zwykłą literę zeta w dwunastym wieku. Glif Saturna pochodzi od dwóch inicjałów kappa i rho od Kronosa, połączonych tą samą kreską skrótu i sprowadzonych do formy ety w tej samej epoce. To w obu przypadkach ten sam mechanizm: skraca się grecką nazwę planety, nie przedstawia się boga.

Alexander Jones, Astronomical Papyri from Oxyrhynchus, 1999, s. 62-63; Claude Saumaise, 1629; Jan Kamateros, Compendium d'astrologie, dwunasty wiek.

Krzyże Merkurego i Wenus to późny dodatek

Mały krzyż u stóp Merkurego i Wenus nie zawsze tam był. Brakuje go u Kamaterosa w dwunastym wieku, a jest obecny w szesnastym. Datowanie jest solidne. Motyw dodania natomiast nie, i jest omówiony niżej wraz z przypuszczeniami.

Jan Kamateros, Compendium d'astrologie, dwunasty wiek, porównany z drukami szesnastego; dyskusja podjęta przez W. T. Stearna, Taxon 11/4, 1962.

Mars i Wenus dla męskiego i żeńskiego: Linneusz, 1751

Użycie dwóch symboli planetarnych do oznaczenia płci zaczyna się od Linneusza, w jego rozprawie Plantae hybridae z 1751 roku, i upowszechnia się wraz ze Species Plantarum z 1753. Nie znaleziono żadnego wcześniejszego poświadczenia. Biologia zapożyczyła więc dwa symbole planetarne, a nie odwrotnie.

W. T. Stearn, « The Origin of the Male and Female Symbols of Biology », Taxon 11/4, 1962.

Uran ma dwa symbole, oba z 1784 roku

Pierwszy to symbol platyny, okrąg z kropką zwieńczony kreską z grotem strzały, zaproponowany przez Köhlera i przejęty przez Bodego. Drugi to monogram Herschela, H z zawieszonym globem, zasugerowany przez Lalande'a jako « glob zwieńczony pierwszą literą twojego nazwiska ». Astronomowie używają pierwszego, astrolodzy drugiego. Warto odnotować ostrzeżenie: znak Unicode U+2645 ma jako glif referencyjny monogram, ale nosi adnotację « symbol alchemiczny platyny », która opisuje drugą formę. Kto pisałby tę stronę wyłącznie na podstawie adnotacji, pomyliłby się.

Symbol platyny, Köhler i Bode, 1784. Używany przez astronomów.

Monogram Herschela, Lalande, 1784. Używany przez astrologów, i przez tę stronę.

Johann Köhler i Johann Elert Bode, 1784; Joseph Jérôme de Lalande, 1784.

Pluton ma pięć zakodowanych form

Najbardziej znana poza Europą to monogram P-L, opublikowany w Observation Circular obserwatorium Lowella z 1 maja 1930 roku: oznacza « Pluton » i inicjały Percivala Lowella. Cztery pozostałe formy również są zakodowane. Druga, glob w półksiężycu na krzyżu, jest najbardziej rozpowszechniona na świecie poza sferą angloamerykańską, i to ją rysujemy. Trzecia jest używana głównie przez astrologów francuskojęzycznych, hiszpańskojęzycznych i włoskojęzycznych; czwarta pochodzi od Hermanna Lefeldta, szkoła hamburska, 1946; piąta dominuje w krajach niemieckojęzycznych i w Danii.

Forma druga: glob w półksiężycu, na krzyżu. Najbardziej rozpowszechniona, i ta, którą rysuje ta strona.

Monogram P-L, obserwatorium Lowella, 1930.

David Faulks, « Astrological Plutos », dokument L2/16-067R, 2016, z trzydziestoma dwoma datowanymi i uźródłowionymi próbkami.

Glif Chirona ma autora

Został stworzony przez Ala H. Morrisona i rozpowszechniony od 1978 roku, kilka miesięcy po odkryciu ciała. To jedyny glif na tej stronie, którego zna się zarówno autora, jak i rok z dokładnością do mniej niż roku.

Al H. Morrison, 1978; znak U+26B7.

Znaki krążyły inaczej, i jest to drukowane

Kronika norymberska drukuje, na karcie 11 recto, dwanaście glifów znaków w formach, których nie wszystkie byś rozpoznał: Rak leżący, dwa haczyki obok siebie, a nie stojące « 69 »; Strzelec jako pionowa strzała przekreślona poprzeczką; Wodnik jako trzy spiętrzone zygzaki; Waga jako dwie poziome kreski z kreską pionową; Koziorożec w zakręconej formie kursywnej; Ryby jako dwa krzyżujące się łuki. Jeden punkt, by nie przepisać go na opak: to książka drukowana, inkunabuł, a nie rękopis.

Hartmann Schedel, Liber chronicarum, Norymberga, 1493, karta 11 recto.

Warianty żyją w samym Unicode

Glif referencyjny U+264E, Wagi, to łuk w kształcie omegi na jednej kresce. Glif U+2651, Koziorożca, to zakręcona forma kursywna. U+264D, Panna, nosi adnotację « minim, glif alternatywny », a U+264F, Skorpion, « minim, drop »: te same formy służyły w notacji aptekarskiej. Te warianty są dziś sprawdzalne przez każdego, w tablicach kodów normy.

Tablice kodów Unicode, blok Miscellaneous Symbols, i adnotacje NamesList.

Z zastrzeżeniem

To, co następuje, jest bronione przez poważnych ludzi, ale nie jest ustalone. Piszemy więc, kto to mówi, a nie że tak jest.

Merkury: dwa uczone obozy, żadnego arbitra

Z jednej strony glif miałby być stylizowanym kaduceuszem. Z drugiej ściągnięciem Stilbona, greckiej nazwy planety, jak u Jowisza i Saturna. Obie lektury są bronione przez poważnych filologów i żadna nie wzięła góry. Przedstawiamy obie i nie wybieramy żadnej.

Kaduceusz: Alexander Jones, 1999. Ściągnięcie: Claude Saumaise, 1629; Renkema; W. T. Stearn, 1962.

Dlaczego dodano krzyż

To, że krzyże dodano, by schrystianizować symbole pogańskie, jest sugestią A. S. D. Maundera, a nie wynikiem. Właściwe sformułowanie to « Maunder zaproponował, że », a nie « zostały dodane po to, by ». Datowanie dodania jest solidne; jego motyw nie.

A. S. D. Maunder, hipoteza; podjęta i omówiona przez W. T. Stearna, Taxon 11/4, 1962.

Jowisz w kształcie 4

Nowoczesna forma Jowisza przypomina cyfrę 4, i wyjaśnia się ją zwykle jako późne kursywne stadium zety. Nie znaleźliśmy żadnego źródła, które by to ustalało. Podobieństwo jest faktem; wyjaśnienie jest nawykiem.

Nie znaleziono źródła dla wyjaśnienia kursywnego; pochodzenie od zety natomiast jest tym od Jonesa, 1999.

Pluton jako dwuząb

Forma w kształcie dwuzębu, atrybut boga, krąży i jest poświadczona u Vehlowa w 1955 roku. Faulks odmówił jednak zaproponowania jej do kodowania z braku wystarczających źródeł. Można więc napisać « forma w kształcie dwuzębu również krąży »; nie można napisać « astrolodzy zwykle jej używają ».

Johannes Vehlow, 1955; David Faulks, L2/16-067R, 2016, który odrzuca ją z braku źródeł.

Czego nie piszemy

Następujące twierdzenia są najbardziej rozpowszechnione w tym temacie, i są fałszywe lub bez oparcia. Kilka figuruje na stronach skądinąd miarodajnych. Nie będziemy ich powtarzać.

Że Mars miałby być tarczą i włócznią boga, a Wenus lustrem bogini. To lektura Scaligera, wyraźnie odrzucona: Stearn pisze, że prawdopodobnie nikt już jej nie przyjmuje, i że wszystkie dowody przemawiają za wnioskiem Saumaise'a, mianowicie ściągnięciami greckich nazw planet.
Że Mars pochodziłby od runy tiwaz, i że jakaś Wenus figurowałaby na tabliczce mezopotamskiej. British Museum ustaliło, że ten ostatni przypadek opiera się na błędnej interpretacji, przez nowoczesnego rysownika, cienia na fotografii.
Że glif Jowisza miałby być hieroglifem orła, a glif Saturna kosą Kronosa. Oba mylą ikonograficzny atrybut boga z pisanym symbolem planety, który jest skrótem jego nazwy.
Etymologie znak po znaku: Panna od parthenos, Lew od lambdy, Rak od demotycznego skarabeusza, Waga od zachodzącego słońca, ogon Skorpiona od Marsa. Dla żadnej z nich nie znaleziono uczonego oparcia.
Że glify zodiaku miałyby być uproszczeniami, w renesansie, przedstawień malarskich. To prawdopodobne i nie jest uźródłowione. A rękopis Vat. gr. 1291, często przywoływany jako autorytet co do formy glifów, nie dał się potwierdzić w tej roli.

Co do pierwszego punktu: W. T. Stearn, « The Origin of the Male and Female Symbols of Biology », Taxon 11/4, 1962, s. 112.

Co z tym robimy

Nigdy nie umieszczamy znaku Unicode na stronie ani w PDF. U połowy czytelników zamienia się w kolorowe emoji, jaskraworóżowa Wenus pośrodku złotej tablicy, i nie istnieje w żadnej z czcionek naszych dokumentów. Wszystkie glify strony to rysunki, kreślone tym samym kodem co ten, który kreśli twoje koła: to, co tu widzisz, jest dokładnie tym, co zobaczysz na swoim horoskopie.

Tam, gdzie dwie formy współistnieją, używamy jednej i mówimy to. Dla Urana monogram Herschela, który jest użytkiem astrologicznym. Dla Plutona forma druga, najbardziej rozpowszechniona na świecie. To wybory, nie prawdy, i są pokazane obok siebie wyżej, byś mógł oceniać, zamiast nam wierzyć.

Tam, gdzie nie ma formy, nie wymyślamy jej. Kwintyl i bikwintyl wychodzą w literach. Trzy pozostałe zakodowane formy Plutona nie są tu rysowane, w tym ta, której używają głównie astrolodzy francuskojęzyczni: nie mamy jej na dość pewnym źródle, by ją narysować, a przybliżony rysunek zostałby natychmiast przepisany jako referencja.

Zobacz je na ich miejscu

Te same rysunki tworzą twój horoskop urodzeniowy, jego znaki, jego ciała niebieskie i jego aspekty. Twoja mapa nieba wyświetla się za darmo i daje się odczytać bez znajomości tej strony.

Sporządź mój horoskop urodzeniowy Biblioteka